Ο με δημοκρατικά φρονήματα στρατηγός Στέφανος Σαράφης

Ο Στέφανος Σαράφης γεννήθηκε στα Τρίκαλα το 1890, αν και ξεκίνησε τις σπουδές του στη Νομική, κατατάχθηκε εθελοντικά στον Ελληνικό Στρατό, συμμετείχε στους Βαλκανικούς Πολέμους, έπειτα φοίτησε στη Σχολή Υπαξιωματικών και επειδή υποστήριξε το 1916 το βενιζελικό κίνημα, συνελήφθη και φυλακίστηκε στην Αθήνα, από όπου δραπέτευσε για να πάει στη Θεσσαλονίκη.

Το 1919 πήρε μέρος στη Μικρασιατική Εκστρατεία και μετά την εκλογική ήττα του Βενιζέλου, τον Νοέμβριο του 1920, απομακρύνθηκε από το μέτωπο και το στράτευμα για να επανέλθει μετά το κίνημα της 11ης Σεπτεμβρίου 1922. Το 1935 ο Σαράφης ανέλαβε σημαντικό ρόλο στο κίνημα της 1ης Μαρτίου για τον οποίο συνελήφθη και καταδικάστηκε από το Στρατοδικείο Αθηνών σε ισόβια. Κατά τη δικτατορία Μεταξά συνελήφθη και εκτοπίστηκε στη Μήλο. Με την έκρηξη του Ελληνο-Ιταλικού πολέμου το καθεστώς Μεταξά απέρριψε αίτησή του να σταλεί στο μέτωπο. Η αγάπη για την πατρίδα, η εντιμότητα και η ανιδιοτέλεια υπήρξαν χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του Στέφανου Σαράφη.

Το 1942 ο Σαράφης συγκροτεί την αντιστασιακή «Οργάνωση 3Α» (Αγών-Ανόρθωση-Ανεξαρτησία). Τον Μάρτιο του 1943 προσχωρεί στον ΕΛΑΣ και ύστερα από τη συγκρότηση Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, αναλαμβάνει Στρατιωτικός Αρχηγός. Υπό την ηγεσία του Σαράφη ο ΕΛΑΣ κατέστη μαζικός, ισχυρός και αποτελεσματικός αντάρτικος στρατός.  Το Μάιο του 1944, ως μέλος της αντιπροσωπίας του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, συμμετείχε στο Συνέδριο του Λιβάνου και το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους στη Συμφωνία της Καζέρτας. Πριν το ξέσπασμα των Δεκεμβριανών, μαζί με τον Άρη Βελουχιώτη και τον επιτελάρχη του ΕΛΑΣ Θεόδωρο Μακρίδη, ως ηγέτες του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, ήταν στη Λαμία και υποστήριζαν τη σύγκρουση με τους Άγγλους, όμως κατά τη διάρκεια των γεγονότων των Δεκεμβριανών δεν θα λάβουν μέρος στις συγκρούσεις της Αθήνας, και στα τέλη του Δεκεμβρίου θα λάβουν εντολές για τη διάλυση των δυνάμεων του ΕΔΕΣ στην Ήπειρο.

Μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και την περίοδο της Λευκής Τρομοκρατίας, ο Σαράφης συλλαμβάνεται και εκτοπίζεται στη Σέριφο, τη Μακρόνησο και τον Άη Στράτη. Η εξορία του διακόπτεται από την εκλογή του στη Βουλή το 1951 με το ψηφοδέλτιο της ΕΔΑ (Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά). Αν και ακυρώθηκε η εκλογή του, ο Σαράφης αφέθηκε ελεύθερος και το 1956 εκλέχθηκε πάλι βουλευτής με την ΕΔΑ.

Στις 31 Μαΐου 1957 ο Στέφανος Σαράφης χάνει τη ζωή του και η σύζυγός του Μάριον Σαράφη-Πάσκοου, Αγγλικής καταγωγής αρχαιολόγος, (με την οποία απέκτησαν μια κόρη, την Lee Sarafis) τραυματίζεται, σε τροχαίο δυστύχημα στον Άλιμο, όταν τους χτυπάει αυτοκίνητο της αμερικανικής στρατιωτικής αποστολής, ενώ διέσχιζαν πεζοί την παραλιακή λεωφόρο. 

Η ΕΔΑ χαρακτήρισε το τροχαίο ως στοχευμένη δολοφονία, ενώ τα στοιχεία της υπόθεσης άφηναν πολλά αναπάντητα ερωτηματικά.